غزل ۴۰۷۲ - کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد

کم کم دل مرا غم واندیشه می خورد
این باده عاقبت سر این شیشه می خورد ۱

مسدود چون کنم که درین تنگنا مرا
بادی به دل ز روزن اندیشه می خورد ۲

خون دل است روزی غم پیشگان فکر
بیچاره آن که روزی ازین پیشه می خورد ۳

ضعفم رسیده است به جایی که پای من
از موجه هوا به دم تیشه می خورد ۴

جایی که خون ز ناخن خورشید می چکد
فرهاد ساده لوح غم تیشه می خورد ۵

نخلی است آسمان که دل ماست ریشه اش
این نخل سرکش آب ازین ریشه می خورد ۶

پرورده اند شیشه افلاک را به زهر
بیچاره آن که زخمی ازین شیشه می خورد ۷

موقوف یک پیاله بود زهد خشک من
از چشم شیر برق به این بیشه می خورد ۸

صائب کجا رسد به هما استخوان ما
ما را چنین که آتش اندیشه می خورد ۹