غزل ۴۰۷۳ - حرف درشت بردل بی کینه می خورد

حرف درشت بردل بی کینه می خورد
گر سنگ گوهرست به آیینه می خورد ۱

از من علاج خصمی ایام یادگیر
یک شیشه می سر شب آدینه می خورد ۲

خاری اگر شکسته شود زیر پای من
صد ناخن پلنگم برسینه می خورد ۳

محروم شد سکندر اگر ز آب زندگی
نام سکندر آب ز آیینه می خورد ۴

راز تو رفته رفته ز دل می دهد فروغ
از پرتو این گهر دل گنجینه می خورد ۵

صائب ز کهنه ونو عالم گذشته است
با یار تازه خط می دیرینه می خورد ۶