غزل ۴۰۸۵ - دل می تپد مگر خبر یار می رسد

دل می تپد مگر خبر یار می رسد
جان در ترددست که دلدار می رسد ۱

از چشمخانه رخت برون می برد غبار
گویا که بوی پیرهن یار می رسد ۲

ای باغبان ز باغ برون رو که وصل گل
یک روز هم به مرغ گرفتار می رسد ۳

چون درد من رسد به دوا کز هجوم شوق
دل می رود ز دست چو دلدار می رسد ۴

با خاکسار خویش چنین سرگردان مباش
از آفتاب فیض به دیوار می رسد ۵

شب زنده دارباش که شبنم به آفتاب
از آبروی دیده بیدار می رسد ۶

رزق آنچنان خوش است که شیرین فتدبه دست
زهرست روزیی که به یکبار می رسد ۷

جانی که می برد دل ما از قساوت است
اینجا به دادآینه زنگار می رسد ۸

از کار من گره نگشوده است هیچ کس
گاهی به داد آبله ام خار می رسد ۹

مستان ز فیل مست محابا نمی کنند
زور فلک به مردم هشیار می رسد ۱۰

خواهد رسید رتبه صائب به مولوی
گر مولوی به رتبه عطار می رسد ۱۱