غزل ۴۰۸۶ - گردنکشی به سرو سرافراز می رسد

گردنکشی به سرو سرافراز می رسد
آزاده را به عالمیان ناز می رسد ۱

هر چند بی صداست چو آیینه آب عمر
از رفتنش به گوش من آواز می رسد ۲

همت بلند دار کز این خاکدان پست
شبنم به آسمان به یک انداز می رسد ۳

جویای نامه های سیاه است ابر فیض
آیینه گرفته به پردازمی رسد ۴

یعقوب چشم باخته را یافت عاقبت
آخر به کام خویش نظر بازمی رسد ۵

این شیشه پاره که درین خاک ریخته است
در بوته گداز به هم باز می رسد ۶

آن روز می شویم ز سرگشتگی خلاص
کانجام ما به نقطه آغاز می رسد ۷

در سینه می زند نفس خویش را گره
هرکس که در حقیقت این راز می رسد ۸

از دوستان باغ درین گوشه قفس
گاهی نسیم صبح به من باز می رسد ۹

خون گریه می کند در ودیوار روزگار
دیگر کدام خانه برانداز می رسد ۱۰

صائب خمش نشین که درین روزگار حرف
از لب برون نرفته به غماز می رسد ۱۱