غزل ۴۰۸۹ - از شعر بهره ای به سخنور نمی رسد

از شعر بهره ای به سخنور نمی رسد
از بوی عود فیض به مجمرن می رسد ۱

دلبر چنان خوش است که دل را کند کباب
آتش به داد عشق سمندرن می رسد ۲

تا شمع در سرای حضور تو محرم است
از غیب روشنایی دیگ نمی رسد ۳

حسن از نیازمندی عشاق فارغ است
تلخی ز عیش مور به شکر نمی رسد ۴

جمعیت حواس بود مال اهل فقر
این منزلت به هیچ توانگر نمی رسد ۵

صائب وصال خضر به بخت است واتفاق
آواره هر که گشت به رهبر نمی رسد ۶