غزل ۴۰۸۸ - شاهی به نشاه می احمر نمی رسد

شاهی به نشاه می احمر نمی رسد
تاج و نگین به شیشه و ساغر نمی رسد ۱

دست از سبب مدار که بی ابر نوبهار
یک قطره از محیط به گوهر نمی رسد ۲

نتوان به دست و پا زدن از غم نجات یافت
در بحر بی‌کنار شناور نمی رسد ۳

دارد اگر گشایشی از دامن شب است
دست شکایتی که به محشر نمی رسد ۴

با حرص خواهشی است که چون یافت سلطنت
روی زمین به داد سکندر نمی رسد ۵

تا چشم شور شمع بود در سرای تو
از غیب روشنایی دیگر نمی رسد ۶

عارف ز سیر چرخ ندارد شکایتی
از پیروان غبار به رهبر نمی رسد ۷

غواص تا ز سر نکند پای جستجو
گر آب می شود که به گوهر نمی رسد ۸

عالم اگر پر از شکر و عود می شود
جز دود تلخ هیچ به مجمر نمی رسد ۹

پیش از هدف همیشه کمان ناله می کند
باور مکن که غم به ستمگر نمی رسد ۱۰

تعجیل تیغ یار بود در هلاک ما
حکم بیاضیی که به دفتر نمی رسد ۱۱

برگ خزان رسیده ز آفت مسلم است
چشم بدان به چهره چون زر نمی رسد ۱۲

تنگی زرق لازم دلهای روشن است
یک قطره آب بیش به گوهر نمی رسد ۱۳

صائب فغان ما به ز فلکها گذشته است
فریاد این سپند به مجمر نمی رسد ۱۴