غزل ۴۱۰۲ - مستانه سرو قامت او در خرام شد

مستانه سرو قامت او در خرام شد
طوق گلوی فاختگان خط جام شد ۱

هر چند عشق دشمن کام است ازان دولب
قانع نمی توان به جواب سلام شد ۲

شد شوق من به الفت لیلی یکی هزار
هر وحشیی که با من دیوانه رام شد ۳

صید حرم نیم به چه جرم ای فرشته خوی
آب حلال تیغ تو بر من حرام شد ۴

گردید طوق فاختگان طوق بندگی
روزی که سرو قامت او را غلام شد ۵

ته جرعه ای که لعل تو برکاینات ریخت
در ساغر فلک شفق صبح وشام شد ۶

زین پیش شغل عشق به خاصان نمی رسد
در روزگار حسن تو این شیوه عام شد ۷

در دامگاه حادثه بال شکسته ام
از بس که ماند ناخنه چشم دام شد ۸

ریگ روان حرص ندارد زمین پاک
کار گهر به قطره آبی تمام شد ۹

زنهار سر ز گوشه عزلت برون میار
خون می خورد چو تیغ برون از نیام شد ۱۰

دل خوردن است قسمت کامل که ماه نو
روزی خورد ز پهلوی خود چون تمام شد ۱۱

بتوان گسست زود ز هم دام سست را
غمگین مباش کار تو گر بی نظام شد ۱۲

صائب ز شکر تیغ شهادت مبند لب
کاین عمر پنج روزه ازو مستدام شد ۱۳