غزل ۴۱۰۳ - از شب نشین هند دل من سیاه شد

از شب نشین هند دل من سیاه شد
عمرم چو شمع در قدم اشک وآه شد ۱

پنداشتم ز هند شود بخت تیره سبز
این خاک هم علاوه بخت سیاه شد ۲

صبح وطن کجاست که در شام انتظار
چون شمع افسر وکمرم اشک وآه شد ۳

بگذر زحسن گندمی ومگذر از بهشت
زین برق فتنه خرمن آدم تباه شد ۴

باشد همیشه در صف عشاق سربلند
آن را که آه ابلق طرف کلاه شد ۵

می جستم از زمین خبر صدق لب به لب
از غیب اشاره ام به دم صبحگاه شد ۶

محراب سر به سجده افتادگی نهاد
روزی که طاق ابروی او قبله گاه شد ۷

سنگ ملامت از کف طفلان گرفت اوج
داغ جنون به فرق مرا تا کلاه شد ۸

از بس چراغ دیده به راه تو سوختیم
از پیه دیده شعله نور نگاه شد ۹

غافل نظر به چهره زرد منش فتاد
زان روز باز رنگ ز رخسار کاه شد ۱۰

صائب چه اعتبار براخوان روزگار
یوسف به ریسمان برادر به چاه شد ۱۱