غزل ۴۱۰۴ - انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد

انگور ما رسید و به خم رفت وباده شد
شکر خدا که عقده مشکل گشاده شد ۱

قدر سخن بجا چو بود بیش می شود
نازل شود بهای نگین چون پیاده شد ۲

فرش است نور زنده دلی در سرای من
تا لوح من چو آینه از نقش ساده شد ۳

دامن شود بر آتش یعقوب پیرهن
از نامه شوق من به عزیزان زیاده شد ۴

از چار پای جسم فرودآ که شد سوار
عیسی به دوش چرخ چوزین خر پیاده شد ۵

ابروی یار تن به کشیدن نمی دهد
وریه کمان چرخ ز آهم کباده شد ۶

صائب به نفس دون بود آزادگی گران
بی اعتبار گشت چو سگ بی قلاده شد ۷