غزل ۴۱۰۸ - اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد

اشکم به خاک چهره سیلاب می کشد
در گوش بحر حلقه گرداب میکشد ۱

گردن به هر شکار زبون کج نمی کنم
صیاد من نهنگ به قلاب میکشد ۲

دارد مگر امید اجابت دعای من
کامروز دل به گوشه محراب میکشد ۳

نتوان حریف پاک بران زمانه شد
پرهیز ازان که دست ودهن آب میکشد ۴

از عشق هر که را دل گرمی نداده اند
ناز سمور و قاقم و سنجاب میکشد ۵

آن بسملم که از نگه عجز چشم من
خنجر زدست جرات قصاب میکشد ۶

زاهد زآه ساخته خود تمام شب
داغ حبش به چهره محراب میکشد ۷

غفلت بود نتیجه گفتارهای پوچ
افسانه عاقبت به شکر خواب می کشد ۸

داغم که بیقراری این درد جانگداز
حرف شکایت از دل بیتاب می کشد ۹

زین خاک سرمه خیز دل من سیاه شد
خاطر به سیر دامن سرخاب می کشد ۱۰

صائب به بیقراری من گر نظر کند
حیرت عنان لرزش سیماب می کشد ۱۱