غزل ۴۱۰۹ - کلفت ز چرخ دیده بیدار می کشد

کلفت ز چرخ دیده بیدار می کشد
روزن ز دود بیشتر آزارمی کشد ۱

زحمت درین بساط به قدر بصیرت است
سوزن ز پای راهروان خارمی کشد ۲

از بس گزیده شد دلم از گفتگوی خلق
خود را به گوشه دهن مارمی کشد ۳

بی نقش شو که آینه روی آن نگار
از طوطیان گرانی زنگارمی کشد ۴

هموار زود می شود از نقش دلپذیر
هرسختیی که تیشه ز کهسار می کشد ۵

خواهد چنین بلند شدن گر غبار خط
آخر میان ما وتو دیوارمی کشد ۶

از عشق ناگزیر بود حسن بی نیاز حسن
یوسف چه نازها ز خریدار می کشد ۷

ایمن زکجروان نتوان شد به هیچ حال
خط برزمین ز رفتن خود مار می کشد ۸

خواری است قسمت گل بی خاربیشتر
صائب ز حسن خلق خود آزار می کشد ۹