غزل ۴۱۱۴ - چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد

چون غنچه هر که سربه گریبان نمی کشد
از باغ برگ عیش به دامان نمی کشد ۱

دلتنگ منت لب خندان می کشد
ناز نسیم، غنچه پیکان نمی کشد ۲

دلهای ساده صیقل آیینه همند
دیوانه پا ز حلقه طفلان نمی کشد ۳

سنجیدگان سبک به نظرها نمی شود
سنگ تمام خجلت میزان نمی کشد ۴

روز حساب عید بود خود حساب را
بی جرم زرد رویی دیوان نمی کشد ۵

مژگاه حریف گریه بی اختیار نیست
دامان سیل خار مغیلان نمی کشد ۶

لب پیش هر خسی نگشایند قانعان
از مور حرف غیر سلیمان نمی کشد ۷

از عالم وجود سبکبار می رود
آزاده ای که منت احسان نمی کشد ۸

چون ماه مصر هر که بود پاک دامنش
شرمندگی ز روی عزیزان نمی کشد ۹

در دیده ای که سرمه حیرت کشید عشق
آشفتگی ز خواب پریشان نمی کشد ۱۰

تا هست از خودی اثری در بساط او
صائب قدم ز حلقه مستان نمی کشد ۱۱