غزل ۴۱۱۷ - چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد

چون چشم خوابناک که شوخی ازو چکد
از آرمیدن دل من جستجو چکد ۱

آب حیات در قدح خضر خون شود
روزی که آب تیغ مرا در گلو چکد ۲

از آب خضر تشنه لبان را شکیب نیست
مشکل که خونم از دم شمشر او چکد ۳

صد پیرهن عرق کند از پاکدامنی
شبنم اگر به دامن آن گل فروچکد ۴

گلگونه عذار کنندش سمنبران
خونابه ای که از دل بی آرزوچکد ۵

زان دم که چون پیاله مرا چشم باز شد
نگذاشتم که باده ز دست سبو چکد ۶

دامن ز رنگ وبوی گل ولاله می کشد
چون خون من دلیر بر آن خاک کو چکد ۷

تیغی است آبدار به خونریز سایلان
هر آستانه ای که بر او آبرو چکد ۸

صائب ز دل برون ندهم اشک و آه را
آن غنچه نیستم که ز من رنگ وبو چکد ۹