هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند ناتوانی انسان در برابر قدرت الهی، فناپذیری دنیا، و وابستگی انسان به لطف و ارادهٔ خداوند می‌پردازد. همچنین، به ناپایداری قدرت و ثروت و جستجوی معنا در زندگی اشاره دارد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های عمیق، مفاهیم عرفانی و فلسفی را بیان می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و واژگان به کار رفته نیاز به دانش ادبی و تجربهٔ زندگی بیشتری دارند.

غزل ۴۱۲۴ - نه آسمان سبو کش میخانه تواند

نه آسمان سبو کش میخانه تواند
در حلقه تصرف پیمانه تواند ۱

چندان که چشم کار کند در سواد خاک
مردم خراب نرگس مستانه تواند ۲

گردنکشان شیشه وافتادگان جام
در زیر دست ساقی میخانه تواند ۳

نه آسمان ز طاق بلند تو شیشه ای است
این خاک طینتان همه پیمانه تواند ۴

آن خسروان که روز بزرگی کنند خرج
چون شب شود گدای در خانه تواند ۵

جمعی کز آشنایی عالم بریده اند
در جستجوی معنی بیگانه تواند ۶

ما خود چه ذره ایم که خورشید طلعتان
با روی آتشین همه پروانه تواند ۷

آزادگان که سر به فلک در نیاورند
در آرزوی دام تو ودانه تواند ۸

صائب بگو که پرده شناسان روزگار
از دل تمام گوش به افسانه تواند ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۳۵۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۱۲۳ - از همت بلند اثر در جهان نماند
گوهر بعدی:غزل ۴۱۲۵ - جمعی که دل به طره طرار بسته اند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.