غزل ۴۱۴۲ - آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اند
بالین و بستر از گل بی خار کرده اند ۱

از سایه اش سپهر زمین گیر می شود
کوه غمی که بر دل من بار کرده اند ۲

جمعی که چون حباب هوای جوی گشته اند
خود را به هیچ وپوچ گرفتار کرده اند ۳

دامن فشان چو موج ز کوثر گذر کند
آن دیده را که تشنه دیدار کرده اند ۴

با خواب امن صلح فقیران دوربین
از دار وگیر دولت بیدار کرده اند ۵

یکسان به خوب وزشت جهان می کند نظر
آن راکه همچو آینه هموارکرده اند ۶

بسیار غافلان خود آرا بسان شمع
سر در سر علاقه زر تار کرده اند ۷

چون گل فریب خنده شادی نمی خورند
آنان که دل ز گریه سبکبار کرده اند ۸

مگشا به خنده لب که نهال ترا چو شمع
سبز از برای گریه بسیار کرده اند ۹

جمعی که بسته اند نظر صائب از جهان
از خارزار روی به گلزار کرده اند ۱۰