خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، دوری از معشوق، حسرت و یادآوری گذشته میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند مرغ در قفس، شعله ضعیف، و شاخ گل سرکش، احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۱۸۰ - معشوق کی زاهل هوس یاد می کند
معشوق کی زاهل هوس یاد می کند
شکر کجا ز مور ومگس یاد می کند ۱
مرغی که شد زکاهلی از دست دانه خوار
در آشیان ز کنج قفس یاد می کند ۲
همت ز عاجزان طلبد ظلم وقت عزل
چون شعله شد ضعیف زخس یاد می کند ۳
پیچد به دست وپای چو زنجیر ناقه را
از بازماندگان چو جرس یاد می کند ۴
شاخ گلی که می کند از سایه سرکشی
صائب کی از اسیر قفس یاد می کند ۵
شکر کجا ز مور ومگس یاد می کند ۱
مرغی که شد زکاهلی از دست دانه خوار
در آشیان ز کنج قفس یاد می کند ۲
همت ز عاجزان طلبد ظلم وقت عزل
چون شعله شد ضعیف زخس یاد می کند ۳
پیچد به دست وپای چو زنجیر ناقه را
از بازماندگان چو جرس یاد می کند ۴
شاخ گلی که می کند از سایه سرکشی
صائب کی از اسیر قفس یاد می کند ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۱۷۹ - هربلبلی که زمزمه بنیاد می کند
گوهر بعدی:غزل ۴۱۸۱ - دل را سیاه آه غم آلود می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
