هوش مصنوعی:
این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، دوری از معشوق، حسرت و یادآوری گذشته میپردازد. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند مرغ در قفس، شعله ضعیف، و شاخ گل سرکش، احساسات عمیق انسانی را به تصویر میکشد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۴۱۸۰ - معشوق کی زاهل هوس یاد می کند
معشوق کی زاهل هوس یاد می کند
شکر کجا ز مور ومگس یاد می کند ۱
مرغی که شد زکاهلی از دست دانه خوار
در آشیان ز کنج قفس یاد می کند ۲
همت ز عاجزان طلبد ظلم وقت عزل
چون شعله شد ضعیف زخس یاد می کند ۳
پیچد به دست وپای چو زنجیر ناقه را
از بازماندگان چو جرس یاد می کند ۴
شاخ گلی که می کند از سایه سرکشی
صائب کی از اسیر قفس یاد می کند ۵
شکر کجا ز مور ومگس یاد می کند ۱
مرغی که شد زکاهلی از دست دانه خوار
در آشیان ز کنج قفس یاد می کند ۲
همت ز عاجزان طلبد ظلم وقت عزل
چون شعله شد ضعیف زخس یاد می کند ۳
پیچد به دست وپای چو زنجیر ناقه را
از بازماندگان چو جرس یاد می کند ۴
شاخ گلی که می کند از سایه سرکشی
صائب کی از اسیر قفس یاد می کند ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۳۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۴۱۷۹ - هربلبلی که زمزمه بنیاد می کند
گوهر بعدی:غزل ۴۱۸۱ - دل را سیاه آه غم آلود می کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
