غزل ۴۱۸۱ - دل را سیاه آه غم آلود می کند

دل را سیاه آه غم آلود می کند
تاریک چشم روزنه را دود می کند ۱

از سوز عشق پاک می شود دل ز آرزو
آتش علاج خامی این عود می کند ۲

از روزن است خانه گل را اگر گشاد
دل را گشاده روزن مسدود می کند ۳

روی سیه بود چو نگین حاصل کریم
بهر بلند نامی اگر جود می کند ۴

در انتقام هند ایاز سیاه چشم
خاک سیه به کاسه محمود می کند ۵

از داغ تشنگی جگرم گرشود کباب
حاسد به چشم شور نمکسود می کند ۶

گر دیگران به دیدن روی تو خوشدلند
صائب دلی به یاد تو خشنودمی کند ۷