غزل ۴۱۸۹ - عاشق کجا به شکوه دهن باز می کند

عاشق کجا به شکوه دهن باز می کند
این کبک خنده بر رخ شهباز می کند ۱

تمکین ترا بجاست ز سنگین دلان که حسن
در دامن تو تربیت ناز می کند ۲

از خون دل همیشه نگارین بود کفش
مشاطه ای که زلف ترا باز می کند ۳

خود را چوداغ لاله کند جمع شام هجر
چون صبح وصل روشنی آغاز می کند ۴

مرغی که زیرک است درین بوستانسرا
گل را خیال چنگل شهبازمی کند ۵

در گوشمال عمر سر آمد مگر قضا
ما را برای بزم دگر ساز می کند ۶

خون می چکد چو زخم نمایان ز خنده اش
کبکی که بی ملاحظه پرواز می کند ۷

نتوان به برگ نکهت گل رانهفته داشت
این نه صدف چه با گهر رازمی کند ۸

بلبل به راز غنچه سر بسته می رسد
این نامه را نسیم عبث بازمی کند ۹

هرسرمه ای که هست درین خاکدان سپهر
در کار طوطیان سخنسازمی کند ۱۰

صائب دلم به سیر چمن می کشد مگر
از بلبلان مرا یکی آواز می کند ۱۱