غزل ۴۱۹۰ - از نسبت عذار تو گل نازمی کند

از نسبت عذار تو گل نازمی کند
سنبل به بال زلف تو پرواز می کند ۱

از بس که مرغ من زقضا طبل خورده است
گل را خیال چنگل شهبازمی کند ۲

در بوستان چو برگ خزان دیده بی رخت
رنگ شکسته است که پرواز می کند ۳

حسن تو بی نیاز بود از نیازمند
هر عضوی از تو بر دگری نازمی کند ۴

در انتهای خوبی وانجام دلبری
حسنت هنوز جلوه آغازمی کند ۵