غزل ۴۲۲۹ - چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند

چشمی کز انتظار سفیدش نمی کنند
آیینه دار صبح امیدش نمی کنند ۱

خونهای مرده قابل تلقین فیض نیست
رحم است بر کسی که شهیدش نمی کنند ۲

از باز دید حاصل عمرم به باد رفت
آسوده آن که دیدن عیدش نمی کنند ۳

باشد گران چو زنگ بر آیینه خاطران
هر طوطیی که گفت وشنیدش نمی کنند ۴

از دور باش وحشت مجنون هنوز خلق
آرام زیر سایه بیدش نمی کنند ۵

هر کس نکرد نامه خود را چو شب سیاه
از صبح عفو نامه سفیدش نمی کنند ۶

در حشر چشم بسته سر از خاک برکند
اینجا کسی که صاحب دیدش نمی کنند ۷

قفلی که بر گشایش غیبی است چشم او
منت پذیر هیچ کلیدش نمی کنند ۸

دارند التفات به هر کس شکرلبان
بی زهر در پیاله نبیدش نمی کنند ۹

صائب سیاه خانه صحرای محشرست
از گریه هر دلی که سفیدش نمی کنند ۱۰