غزل ۴۲۲۸ - مردان نظر سیاه به دنیا نمیکنند

مردان نظر سیاه به دنیا نمیکنند
روز سفید خود شب یلدا نمی کنند ۱

پیکان دهن به خنده چو سوفار باز کرد
از کار ما هنوز گره وا نمی کنند ۲

خوبان که همچو سیل عنان ریز می روند
اندیشه از خرابی دلها نمی کنند ۳

دارد حذر ز سایه خود عقل شیشه دل
دیوانگان ز سنگ محابا نمی کنند ۴

در عالمی که حشر مکافات قایم است
از تیشه رخنه در دل خارا نمی کنند ۵

آنها که کرده اند چو کف بار خود سبک
اندیشه از تلاطم دریا نمی کنند ۶

در راه چون پیاده حج خرج می شوند
جمعی که فکر توشه عقبی نمی کنند ۷

سستی مکن که راهنوردان کوی عشق
در خواب مرگ نیز کمر وانمی کنند ۸

صائب تمام عمر به زندان وحشتند
جمعی که زندگی به مدارا نمی کنند ۹