غزل ۴۲۳۱ - کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند

کی دلبران زصحبت دل سیر می شوند
خوبان کجا ز آینه دلگیر می شوند ۱

در خانمان خرابی دل سعی می کنند
این غافلان که در پی تعمیر می شوند ۲

چون صبح زیر خیمه دلگیر آسمان
روشندلان به یک دو نفس پیر می شوند ۳

غیر از گرسنگی که نگردند سیر ازو
هر نعمتی که هست ازو سیر می شوند ۴

آنان که قد کنند دوتا پیش چون خودی
در خانه کمان هدف تیر می شوند ۵

بی جذبه آن کسان که درین ره قدم نهند
گر بر فلک روند زمین گیر می شوند ۶

جمعی که پا به صدق درین راه می نهند
در یک نفس چو صبح جهانگیر می شوند ۷

جمعی که از حسب به نسب می کنند صلح
قانع به استخوان ز طباشیر می شوند ۸

صائب ز زخم شیر مکافات غافلند
صید افکنان که در پی نخجیر می شوند ۹