غزل ۴۲۳۲ - چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند

چشم طمع ندوخته حرصم به مال هند
پایم به گل فرو شده از برشکال هند ۱

چون موج می پرد دلم از بهر زنده رود
آبی نمی خورد دلم از بر شکال هند ۲

ای خاک سرمه خیز به فریاد من برس
شد سرمه استخوان من از خاکمال هند ۳

بوی ستاره سوختگی بر مشام خورد
روزی که دود کرد به مغزم خیال هند ۴

سرمایه قناعت من لخت دل بس است
چشم طمع سیاه نسازم به مال هند ۵

روزی که من برون روم از هند برشکال
با صدهزار چشم بگرید به خال هند ۶

صائب به غیر خامه شکرفشان تو
امروز کیست طوطی شکر مقال هند ۷