غزل ۴۲۴۱ - غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود

غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بود
بر هر دری که روی نهادیم بسته بود ۱

قسمت نگر که طوطی بی طالع مرا
روی سخن به آینه زنگ بسته بود ۲

قحط سخن نداشت مرا از سخن خموش
این رشته از گرانی گوهر گسسته بود ۳

بخت سیاه پرده چشم حسود شد
این جغد در خرابه ماپی خجسته بود ۴

دلها از آن مسخر من شد که همچو زلف
پرواز من همیشه به بال شکسته بود ۵

دیوار شد میان من وآتش جحیم
گرد خجالتی که به رویم نشسته بود ۶

روزی که بود دل ز کمر بستگان تو
از کهکشان سپهر میان رانبسته بود ۷

صائب نباخت لنگر صبر از جفای چرخ
چون کوه زیر تیغ به تمکین نشسته بود ۸