غزل ۴۲۴۰ - آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود

آن راکه زخمی از دم شمشیر او بود
بی چشم زخم آب حیاتش به جو بود ۱

آسودگی به خواب نبیند تمام عمر
آن را که خار پیرهن از آرزو بود ۲

هرکس زجود پیر خرابات آگه است
دستش همیشه در ته سر چون سبو بود ۳

دست خود از غبار تعلق کسی که شست
جایز بود نمازش اگر بی وضوبود ۴

رنگی که نیست عاریتی چون شراب لعل
درآفتاب زرد خزان سرخ روبود ۵

گر خامه را کند دو زبان جای حرف نیست
چون کاغذ دورو طرف گفتگو بود ۶

صائب کجا ز عالم بیرنگ بو برد
هر کس که قبله نظرش رنگ وبو بود ۷