غزل ۴۲۴۴ - هر کس که در نماز به روی و ریا رود

هر کس که در نماز به روی و ریا رود
بر پشت بام کعبه به کسب هوا رود ۱

بر عشق رهروی که کند عقل اختیار
از خضر بگسلد ز پی نقش پا رود ۲

تا باز می کنند نظر بسته می شود
از هر دری که اهل طلب بینوا رود ۳

این قفل وا شود به کلید شکستگی
هردانه ای که نرم شد از آسیا رود ۴

بینا کسی بود که نهد پا به احتیاط
در وادیی که کوردر او بی عصا رود ۵

خواب غرور لازم ارباب دولت است
کی تیرگی ز سایه بال هما رود ۶

بیرون نرفت سرمه به شستن ز چشم یار
دود از سیاه خانه لیلی کجا رود ۷

نادان شود ز اهل بصیرت به خاکمال
کوتاه دیدگی اگر از توتیا رود ۸

بی مغز را ز جای برد گفتگوی پوچ
کاه سبک عنان ز پی کهربا رود ۹

هر کس هرآنچه یافته زین خاک یافته است
از آستان میکده صائب کجارود ۱۰