غزل ۴۲۴۵ - هر جا حدیث خامه من بر زبان رود

هر جا حدیث خامه من بر زبان رود
بلبل چو بیضه در بغل آشیان رود ۱

مرغ ز دام جسته ز دل دانه می خورد
آدم دگر چرا به ریاض جنان رود ۲

هر شاخ گل خدنگ به خون آب داده ای است
خونش به گردن است که در بوستان رود ۳

خوش وقت بلبلی که در ایام نوبهار
از بیضه سر برآورد وپیش از خزان رود ۴

زنگار خودپرستی از آیینه غرور
از خاکبوس درگه پیر مغان رود ۵

نام ونشان حلال بر آن کس که در جهان
بی نام زندگی کند وبی نشان رود ۶

بر عندلیب زمزمه عشق تهمت است
ورنه چرا شمیم گل از گلستان رود ۷

ایمن مشو ز فتنه آن خال دلفریب
کاین دزد خیره در نظر پاسبان رود ۸

صائب به درگه که ازین آستان رود
باجبهه ای که داغ وفا خانه زاد اوست ۹