غزل ۴۲۴۸ - آزاده چون مسیح بر افلاک می رود

آزاده چون مسیح بر افلاک می رود
این منزل از کسی است که چالاک می رود ۱

بیدرد را چو مار گزد سایه کمند
عاشق به چشم حلقه فتراک می رود ۲

در مشرب پیاله کشان نیست سرکشی
بر هر طرف که می کشیش تاک می رود ۳

بخت سیاه صیقل ارباب بینش است
از سیر گلخن آینه ها پاک می رود ۴

راه ستمگران ز خس و خار پاک نسیت
آتش همیشه بر سر خاشاک می رود ۵

ما را نظر یه جامه و دستار پاک نیست
اینجا سخن ز چشم ودل پاک می رود ۶

بی پرده گردد آن که درد پرده کسان
نباش بی کفن به ته خاک می رود ۷

صائب به خنده هر که درین باغ لب گشود
چون گل به خاک با دل صد چاک می رود ۸