غزل ۴۲۴۷ - زاهد به کعبه با سر و دستار می رود

زاهد به کعبه با سر و دستار می رود
این مست بین که روی به دیوار می رود ۱

زان شاخ گل شکیب من زار می رود
زین دست وتازیانه دل از کار می رود ۲

آسوده اند مرده دلان از سؤال حشر
این اعتراض با دل بیدار می رود ۳

منصور سر گذاشت درین راه، برنگشت
زاهد درین غم است که دستار می رود ۴

در کاهش وجود به جان سعی می کند
چون خامه هر که از پی گفتار می رود ۵

کاری به ذوق بوسه ربایی نمی رسد
دلهای شب نسیم به گلزار می رود ۶

کار خوشی است شغل محبت ولی چه سود
کز حسن کار دست ودل از کار می رود ۷

ترسانده است چشم ترا و هم بیجگر
ورنه برهنه گل به سر خار می رود ۸

روشنگر وجود بود آرمیدگی
آیینه است آب چو هموار می رود ۹

این آن غزل که مولوی روم گفته است
این نفس ناطقه پی گفتار می رود ۱۰