غزل ۴۲۷۷ - دل روشن از ریاضت بسیار می شود

دل روشن از ریاضت بسیار می شود
آهن ز صیقل آینه رخسار می شود ۱

از حسن اتفاق ضعیفان قوی شوند
پیوسته شد چو مور به هم مار می شود ۲

سیم وزر خسیس به کوری شود تلف
نقد ستاره خرج شب تار می شود ۳

با تشنگی بساز که در تیغ آبدار
جوهر تمام ریشه زنگار می شود ۴

از خرج ابر کم نشود دخل بحر را
کی دل مرا ز گریه سبکبار می شود ۵

صد شکوه بجاست گره زیر لب مرا
شرم حضور مانع اظهار می شود ۶

شبنم به آفتاب رسانیده خویش را
دولت نصیب دیده بیدار می شود ۷

دوری ز برگ بود به دل بار پیش ازین
امروز برگ بر دل من بار می شود ۸

نقش قدم ز پیشروان می برد سبق
آنجا که شوق قافله سالار می شود ۹

زان روی آتشین دل هر کس که آب شد
صائب مرا دو دیده گهربارمی شود ۱۰