غزل ۴۲۷۹ - جان از وداع سبکتاز می شود

جان از وداع سبکتاز می شود
لوح مزار، شهپر پرواز می شود ۱

در کام کش زبان که زبان نفس دراز
چون شمع روزی دهن گاز می شود ۲

از صحبت خسیس حذر کن که چشم را
یک برگ کاه مانع پرواز می شود ۳

نتوان به زخم تیغ لبش را ز هم گشود
هر دل که مخزن گهر راز می شود ۴

قطع نظر ز خواب بهارست لازمش
با عندلیب هر که هم آواز می شود ۵

باشد عیار همت افتادگان بلند
شبنم به آفتاب نظرباز می شود ۶

رعناترست سرو ز اشجار میوه دار
آزاد هر که گشت سرفراز می شود ۷

افغان که در گرفتن دامان سعی من
خار شکسته چنگل شهباز می شود ۸

صائب ز آه سرد دل تنگ وا شود
گر غنچه از نسیم سحر باز می شود ۹