غزل ۴۲۸۱ - دل بی غبار از لب خاموش می شود

دل بی غبار از لب خاموش می شود
از جوهر آب آینه خس پوش می شود ۱

بی مغز را کند دهن بسته مغزدار
خوان تهی نهفته به سرپوش می شود ۲

در هر کجا فسانه چشم تو سر کنند
چشم غزال، خواب فراموش می شود ۳

از صبح اگر خموش شود شمع دیگران
روشن دلم ز صبح بناگوش می شود ۴

گردش ز جا نخیزد اگر خاک ره شود
هر کس که از خرام تو مدهوش می شود ۵

بار سلاح عاریه مردان نمی کشند
دریا ز موج خویش زره پوش می شود ۶

تلخی که نوش جان کنی آن را، شود شکر
نیشی که در جگر شکنی نوش می شود ۷

می حسن را ز پرده شرم آورد برون
گل در شکفتگی همه آغوش می شود ۸

چون آب ازانفعال فرو می رودبه خاک
سروی که با نهال تو همدوش می شود ۹

صائب خموش باش که در مجلس شراب
می عاجز از پیاله خاموش می شود ۱۰