غزل ۴۲۸۲ - رخسار او ز می چو عرقناک می شود

رخسار او ز می چو عرقناک می شود
هر سینه ای که هست ز دل پاک می شود ۱

افزود آب ورنگ لبش از غبار خط
آن خون کجا نهفته به این خاک می شود ۲

زان سان که موم می شود از شعله نور پاک
دل چون گداخت شعله ادراک می شود ۳

از زهد خشک سرکشی نفس شد زیاد
آتش بلند از خس وخاشاک می شود ۴

آدم ز خلق خوش به مقام ملک رسد
خونی که مشک ناب شود پاک می شود ۵

بر هر که تیغ می کشد آن آفتاب روی
صائب چو صبح سینه من چاک می شود ۶