غزل ۳۰۲۵ - جای دگر بوده‌یی، زان که تهی روده‌یی

جایِ دِگَر بوده‌یی، زان که تَهی روده‌یی
آبِ دِگَر خورده‌یی، زان که گِل آلوده‌یی ۱

مَستِ دِگَر باده‌یی، کَاحْمَق و بَسْ ساده‌یی
دلْ چه بِدو داده‌یی؟ رو که نیاسوده‌یی؟ ۲

گنجِ رَوان در دِلَت، بر سَرِ گنج این گِلَت
گیرَم‌ بی‌دیده‌یی، آخِر نَشْنوده‌یی؟ ۳

چیست سپیدیِّ چَشم؟ از اثرِ نَفْس و خَشم
چون پِیِ دارو زِ یَشْم، سُرمه دَهی، سوده‌یی؟ ۴

از نَظَرِ لَمْ یَزَل، دارد جانَت تِگَل
پَرتوِ خورشید را تو به گِلْ اَنْدوده‌یی ۵

گنجِ دِلَت سَر به مُهر، وین جِگَرَتْ کانِ مِهْر
ای تو شِکَم خوار، چند در هَوَسِ روده‌یی؟ ۶

از اَثَرِ شَمسِ دین‌سْت، این تَبِشِ عشقِ تو
وَزْ تبریز است این بَخت که پَروَرده‌یی ۷