غزل ۴۳۰۲ - هر بلبلی که بوی گل از خار نشنود

هر بلبلی که بوی گل از خار نشنود
در بر گریز نکهت گلزار نشنود ۱

آگه ز شیوه غلط انداز حسن نیست
از منع هر که مژده دیدار نشنود ۲

هر خسته ای که چاشنی درد یافته است
می نالد آنچنان که پرستار نشنود ۳

باریک تاچو رشته نگردد خداشناس
ذکر خفی ز حلقه زنار نشنود ۴

دارد زکام هر که ز چشم سفید خویش
بی پرده بوی پیرهن یار نشنود ۵

از خلق خویش نهفته شود عیب آدمی
کس بوی خون ز نافه تاتار نشنود ۶

آوازه سخن ز محرک شود بلند
بی زخمه نغمه هیچ کس از تار نشنود ۷

صائب ز پوست غنچه نیاید برون چوگل
تا ناله ای ز مرغ گرفتار نشنود ۸