غزل ۴۳۱۲ - آن را که عشق بخت جوانی نمی دهد

آن را که عشق بخت جوانی نمی دهد
از حادثات خط امانی نمی دهد ۱

خاکسترش چو فاخته گویا نمی شود
هر کس که دل به سرو جوانی نمی دهد ۲

خال تو در گرفتن دلهای بیقرار
فرصت به هیچ مور میانی نمی دهد ۳

در هیچ بوسه نیست که آن لعل روح بخش
جانی نمی ستاند و جانی نمی دهد ۴

رنگ شکسته کم ز زبان شکسته نیست
ما را چه شد که شرم زبانی نمی دهد ۵

خواهد روان تشنه ما کار خویش کرد
از آب اگر چه خضر نشانی نمی دهد ۶

با خون دل بساز که چرخ سیاه دل
بی خون به لاله سوخته نانی نمی دهد ۷

چو طفل نوسوار سپهر سبک رکاب
هرگز مرا به دست عنانی نمی دهد ۸

تا همچو ماه نو نکنی قد خود دوتا
هرگز ترا فلک لب نانی نمی دهد ۹

تا قد همچو تیر ترا نشکند سپهر
از قامت خمیده کمانی نمی دهد ۱۰

صائب تهی است جیب و کنارش ز برگ عیش
هر کس که دل به غنچه دهانی نمی دهد ۱۱