غزل ۴۳۱۵ - بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسید

بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسید
آخر ز غیب روزی ما بی طلب رسید ۱

از خاکبوس دولت پابوس یافتم
هر کس به هر کجا که رسید ار ادب رسید ۲

بر خضر زندگانی جاوید تلخ ساخت
عمر دوباره ای که به من زان دولب رسید ۳

در سینه حکمتی که فلاطون ذخیره داشت
قالب تهی چو کرد به بنت العنب رسید ۴

از اشک وآه کرد دل خویش را تهی
چون شمع دست هر که به دامان شب رسید ۵

دست از سبب مدار که با همت محیط
آخر صدف به وصل گهر از سبب رسید ۶

پرهیز کن که خونی غمهاست صحبتش
چون باده نارسی که به جوش طرب رسید ۷

از دست وپای بوسه فریب تو کار دل
از دست رفته بود چو نوبت به لب رسید ۸

صائب حلاوت طلب او ز دل نرفت
چندان که زخم خار به من زان رطب رسید ۹