غزل ۴۳۳۴ - کو عشق که دودم ز دل تنگ برآرد

کو عشق که دودم ز دل تنگ برآرد
این سوخته تخم از جگر سنگ برآرد ۱

دنباله رو محمل او را چه بود حال
جایی که جرس ناله به فرسنگ برآرد ۲

این نقش که زد ساعد سیمین تو برآب
از دست تو دل کس به چه نیرنگ برآرد ۳

تدبیر من آهنگ زمین بوس تو دارد
تا پرده تقدیر چه آهنگ برآرد ۴

پیمانه چو پروانه به گرد تو زند بال
از آتش می روی تو چون رنگ برآرد ۵

تاب سخن تلخ ندارد دل نازک
این آینه از آب گهر زنگ برآرد ۶

صائب شرر جان چه کند در تن خاکی
چون شعله نفس در جگر سنگ برآرد ۷