غزل ۴۳۳۳ - کی دست کرم خواجه ز امساک برآرد

کی دست کرم خواجه ز امساک برآرد
قارون چه خیال است سر از خاک برآرد ۱

از طول امل هر که دهد دام سرانجام
چون موج ز دریا خس و خاشاک برآرد ۲

شد روی ترا پرده عصمت خط مشکین
خون مشک چو گردد نفس پاک برآرد ۳

چون فاخته مرغی که ز کوته نظران نیست
در بیضه سر از حلقه فتراک برآرد ۴

چون چشم دهم آب ز رویی که حجابش
از خلوت آیینه عرقناک برآرد ۵

از پنجه شیران نتوان طعمه ربودن
دل چون کسی از دست تو بیباک برآرد ۶

در خون دل خود ز شفق غوطه زند صبح
تا یک دو نفس از جگر چاک برآرد ۷

گلها همه تر دامن ومرغان همه بی شرم
زین باغ کسی چون نظر پاک برآرد ۸

شد سلسله جنبان ستم حسن ترا خط
چون شعله که دست از خس و خاشاک برآرد ۹

پیداست چه گل چیند ازین باغچه صائب
دستی که در ایام خزان تاک برآرد ۱۰