غزل ۴۳۳۶ - آن کس که تمنای برو دوش تو دارد

آن کس که تمنای برو دوش تو دارد
گر خاک شوددست در آغوش تو دارد ۱

بر چهره خورشید فروغ تو گواه است
این چشم پر آبی که در گوش تو دارد ۲

در دولت بیدار دهد غوطه جهان را
فیضی که دم صبح بنا گوش تو دارد ۳

جوشن چه کند با نظر مو شکافان
عاشق چه غم از خط زره پوش تو دارد ۴

شوری که قیامت بودش غاشیه بر دوش
در زیر علم سرو قباپوش تو دارد ۵

از آتش گستاخی می آب نگردد
مهری که حیا بر لب خاموش تو دارد ۶

هر چند ندارد دل صائب خبر از خویش
اما خبر از خواب فراموش تو دارد ۷