غزل ۴۳۳۷ - از گردش افلاک کجا دل گله دارد

از گردش افلاک کجا دل گله دارد
این خانه‌ی ویران چه غمِ زلزله دارد ۱

هر چند شکستن پر و بالی است گهر را
یوسف ز دل آزاری اخوان گله دارد ۲

از شکوه همین موج سراپای زبان نیست
دریا ز صدف هم دل پر آبله دارد ۳

ابلیس کند راهزنی پیشروان را
این گرگ نظر از رمه بر سر گله دارد ۴

چون شمع به معراج رسد کوکب بختش
در بزم جهان هرکه زبان گله دارد ۵

مشتاب درین ره که نفس سوختگانند
هر لاله دلسوخته کاین مرحله دارد ۶

از زلف حذر کن که دلش چاک چو شانه است
هر کس که فزون ربط به این سلسله دارد ۷

آن را که بود شوق به تن بار نگردد
ریگی که روان نیست غم راحله دارد ۸

در سلسله اشک بود گوهر مقصود
گر هست ز یوسف خبر این قافله دارد ۹

صائب به زر قلب دهد یوسف خود را
پاکیزه کلامی که نظر بر صله دارد ۱۰