غزل ۳۰۳۰ - سلمک الله، نیست مثل تو یاری

سَلَّمَکَ اللّه، نیست مِثْلِ تو یاری
نیست نِکوتَر زِ بَندگیِّ تو کاری ۱

ای دل، گُفتی که یارِ غارِ مَن است او
هیچ نَگُنجَد چُنین مُحیط به غاری ۲

عاشقِ او خُرد نیست، زان که نَخُسبَد
بر سَرِ آن گنجِ غَیب، هر نَرِه ماری ۳

ذَرّه به ذَرّه کِنارِ شوقْ گُشاده ست
گر چه نَگُنجَد نِگارِ ما به کِناری ۴

آن شِکَرستان رَسید تا نَگُذارد
سِرکه فروشنده‌‌‌‌یی و غوره فَشاری ۵

جویِ فُراتی رَوان شُده‌ست ازین سو
کین همه جان‌ها زِ آبِ اوست بُخاری ۶

از سَرِ مَستی پَریر گفتم او را
کارِ مرا این زمان بِدِه تو قَراری ۷

خندهٔ شیرین زد و زِ شَرم بَراَفْروخت
ماهِ غریب از چو منْ غَریب شُماری ۸

گفت مَخور غَم، که زَرد و خُشک نَمانَد
باغِ تو با این چُنین لَطیفْ بهاری ۹

هفت فَلَک ز آتَشِ من، است چو دودی
هفت زمین در رَهِ من است غُباری ۱۰

دامِ جهان را هزار قَرن گذشته‌ست
دَرخورِ صیدم نیامده‌ست شکاری ۱۱

هم به کنار آمد این زَمانه و دورش
عاشقِ مَستی زِ ما نیافت کِناری ۱۲

این مَهْ و خورشید چون دو گاوِ خَراسَند
روزْ چراییّ و شبْ اسیرِ شیاری ۱۳

جمعِ خرانی نِگَر که گاوپَرَستَند
یاوه شُدَسْتَند‌ بی‌شِکال و فَساری ۱۴

رو به خَران گو که ریشِ گاو بِریزاد
توبه کنید و رَوید سویِ مَطاری ۱۵

تا که شود هر خَری نَدیمِ مسیحی
وَحیْ پَذیرنده‌‌‌‌یی و روحْ سِپاری ۱۶

از شش و از پنج بُگْذرید و بِبینید
شُهره حَریفان و مُقْبِلانه قِماری ۱۷

چون به خلاصه رَسید تا که بگویم
سوخت لَبَم را زِ شوقِ دوستْ شَراری ۱۸

مانْد سُخَن در دَهان و رفت دلِ من
جانِبِ یاران به سویِ دورْ دیاری ۱۹