غزل ۴۳۴۲ - طفل است وغم ناله ما هیچ ندارد

طفل است وغم ناله ما هیچ ندارد
این غنچه سر وبرگ صبا هیچ ندارد ۱

پیداست ز هر قطره شبنم که درین باغ
عشقی که هوایی است بقا هیچ ندارد ۲

گفتم به تهیدستی امید ببخشای
گفتا الف قامت ما هیچ ندارد ۳

نخل قد او دید وزشرم آب نگردید
شاخ گل این باغ حیا هیچ ندارد ۴

صائب چه عجب گر دلت از هند سیه شد
این خاک سیه نور وصفا هیچ ندارد ۵