غزل ۴۳۶۳ - آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان برد

آن شوخ چه گویم که دل از دست چسان برد
نامد به کنار من ودل را زمیان برد ۱

دل خون شد وآن ترک جفاکیش نیامد
در خاک هدف حسرت آن سخت کمان برد ۲

در رشته جان تاب فتاده است ز غیرت
تا دست تصور که به آن موی میان برد ۳

کیفیت چشم تو اثر کرد به دلها
غماز خبر راه به اسرار نهان برد ۴

از برق حوادث نکند پاک گهر بیم
رنگ از رخ یاقوت به آتش نتوان برد ۵

چون سیل گرانسنگ که از کوه بغلطد
صد کوه غم از سینه من رطل گران برد ۶

از سطر شماری قدمی پیشترک نه
پی زین ره باریک به مقصد نتوان برد ۷