غزل ۴۳۶۴ - از خال توان راه به آن کنج دهان برد

از خال توان راه به آن کنج دهان برد
بی خضر به سرچشمه جان پی نتوان برد ۱

بیرون سری از سبزه خط تو نبردم
هر چند سوادم سبق از آب روان برد ۲

چون کار برآن کنج دهن تنگ نگردد
مور خط اوره به شکر خند نهان برد ۳

غم از دل ما کم نکند خنده که تلخی
از طینت بادام به شکر نتوان برد ۴

از من قدمی چند بود سنگ نشان پیش
از بس به رهش پای مرا خواب گران برد ۵

تا چند بود گوش برآواز شکستن
رنگ از رخ من شکوه به دیوان خزان برد ۶

روزی که کمر بست میانش به نزاکت
آن روز دل صائب مسکین ز میان برد ۷