غزل ۴۳۶۶ - ساقی دهن شیشه ما باز به لب کرد

ساقی دهن شیشه ما باز به لب کرد
جان عجبی در تن ارباب طرب کرد ۱

دریا نه کریمی است که بی خواست نبخشد
بیهوده صدف باز دهن را به طلب کرد ۲

خامش منشینید که از خامشی شمع
پروانه بی غیرت ما روز به شب کرد ۳

با کوزه سربسته ز دریا چه توان برد
محروم ز وصل تو مرا شرم وادب کرد ۴

برگی است خزان دیده که از ثمرش نیست
دستی که طمعکار بدآموز طلب کرد ۵

بی ابر صدف قطره ای از بحر نیابد
درعالم امکان نتوان ترک سبب کرد ۶

پیوست به گل خورشید جهان روشنی شمع
زان گریه جانسوز که در دامن شب کرد ۷

از چوب گل آتش ننهد سرکشی از سر
عاقل نتوان اهل جنون رابه ادب کرد ۸

در خواب زد از دولت بیدار جهان دست
از ساده دلی هر که تفاخر به نسب کرد ۹

آراست نسب نامه خود را به دو مطلع
هر کس نسب خویش مزین به حسب کرد ۱۰

در خلوت خورشید ز خمیازه آغوش
بیطاقتی صبح مرا مست طلب کرد ۱۱

صائب چه کند باده ننوشد که درین بزم
هشیار ز جانان نتوان بوسه طلب کرد ۱۲