غزل ۴۳۶۵ - آسایش تن غافلم از یاد خداکرد

آسایش تن غافلم از یاد خداکرد
از طینت بادام به شکر نتوان برد ۱

این خانه خرابی به حباب است سزاوار
از آب روان خانه نبایست جداکرد ۲

بی جذبه به جایی نرسد کوشش رهرو
برگردم ازان ره که توان رو به قفاکرد ۳

چون نافه نفس در جگر باد صبا سوخت
تا یک گره از زلف گرهگیر تو واکرد ۴

در رهگذرش چاه شود دیده حسرت
از راستی آن کس که درین راه عصا کرد ۵

بی رنج طلب روی دهد آنچه نخواهی
دولت عجبی نیست اگر روی به ما کرد ۶

در معرکه عشق دلیرانه متازید
بر صفحه دریا نتوان مشق شناکرد ۷

اقرار نکردن به گنه عین گناه است
قایل نشد آن کس که به تقصیر خطا کرد ۸

قایل به خطا باش که مردود جهان شد
هر کس گنه خویش حوالت به قضا کرد ۹

دور فلک از زمزمه عشق تهی بود
این دایره را خامه صائب به نوا کرد ۱۰