غزل ۴۳۶۸ - خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد

خط از لب لعل گهرافشان تو گل کرد
یا خضر ز سرچشمه حیوان تو گل کرد ۱

چشم تو شد از گریه مستانه گهرریز
یا خون من از نشتر مژگان تو گل کرد ۲

پردر پر هم بافت چو خط گرد دهانت
حرفی که ز لعل گهرافشان تو گل کرد ۳

در شوره زمین تخم فشاند چمن آرا
تا آن خط ریحان ز نمکدان تو گل کرد ۴

هر غنچه دهانی چو زر گل به گره بست
هر نکته که از غنچه خندان تو گل کرد ۵

از خون دلم شانه چو سرپنجه مرجان
رنگین شد واز زلف پریشان تو گل کرد ۶

از زلف شد آن طرف بناگوش نمایان
صبح وطن از شام غریبان تو گل کرد ۷

روشن گهری پرده در راز نهان است
از چشم تو می خوردن پنهان توگل کرد ۸

در پرده شب جام چو خورشید کشیدن
چون صبح ز دستار پریشان توگل کرد ۹

شبهای درازی که به صحبت گذراندی
از کوتهی شمع شبستان توگل کرد ۱۰

در پرده هر آن جرعه که چون ابر کشیدی
یک یک ز عذار عرق افشان توگل کرد ۱۱

دل باز کند صحبت یاران موافق
در خلوت دل غنچه پیکان توگل کرد ۱۲

بود از نظر خلق نهان خاک مزارم
چون سرو ز برچیدن دامان توگل کرد ۱۳

از سینه هرکس که دل خونشده گم شد
چون تکمه گوهر ز گریبان توگل کرد ۱۴

چون غنچه به دل خرده رازی که نهفتم
آخر ز شکر خنده پنهان توگل کرد ۱۵

از کاوش مژگان تو وا شد گره دل
این غنچه لب بسته به دوران توگل کرد ۱۶

از گریه شادی ز جگر شست سیاهی
هر لاله که از خاک شهیدان توگل کرد ۱۷

یک بار کند هر ثمری گل ز لطافت
در هر نظری سیب زنخدان توگل کرد ۱۸

صائب چمن از زمزمه عشق تهی بود
این نغمه جانسوز به دوران توگل کرد ۱۹