غزل ۴۳۶۹ - رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کرد

رخسار جهانسوز تو بی پا و سرم کرد
نظاره زلف تو پریشان نظرم کرد ۱

امید نجات من ازان زلف به خط بود
سر زد خط بیرحم و گرفتارترم کرد ۲

فریاد که پیراهن نادیده یوسف
از شوخی نکهت چو صبا دربدرم کرد ۳

فریاد ازان نرگس مستانه که هر گاه
رفتم که خبر یابم ازو بیخبرم کرد ۴

شد مردمک دیده من گردش افلاک
تا تربیت عشق تو صاحب نظرم کرد ۵

خورشید قیامت چگر تشنه لبان را
سیراب ز افشردن دامان ترم کرد ۶

زان روز که افتاد به بالای تو چشمم
هر موی سنانی شد واز خود بدرم کرد ۷

هرگز نشد از جلوه او سیر دو چشمم
این آب روان هر نفسی تشنه ترم کرد ۸

از مرگ محال است شود تلخ دهانم
زان قند که لطف تو در آب گهرم کرد ۹

از روسیهی نیست سزاوار سفیدی
چشمی که بد آموز به خواب سحرم کرد ۱۰

هر خال ز رخساره او داغ غریبی است
آن حسن غریبی که چنین دربدرم کرد ۱۱

دانسته قدم بر سرموری ننهادم
صائب فلک سفله چرا بی سپرم کرد ۱۲