غزل ۴۳۹۷ - تا چنددلت برمن مهجور نبخشد

تا چنددلت برمن مهجور نبخشد
تا کی نگهت برنگه دور نبخشد ۱

پروانه مغرورم ودربزم نسوزم
تا شمع به من مرهم کافور نبخشد ۲

مغزش بخورد پشه نمرد مکافات
فیلی که به نقش قدم مور نبخشد ۳

افسردگی این طوراگر ریشه دواند
ترسم که خزان برشجر طورنبخشد ۴

تا هست گلیم سیه بخت به روزن
خورشید به ویرانه ما نور نبخشد ۵

زودا که شود دنبه گدازاز نظرخلق
آن پهلوی چربی که به ساطور نبخشد ۶

بردار بپیچد به صدآشفتگی تاک
گردور خودآن چشم به منصور نبخشد ۷

زودا که به خاکستر ادبار نشیند
خرمن که به دست تهی مورنبخشد ۸

صائب تو مهیای پریشانی دل باش
این شمع تجلی است که برطورنبخشد ۹